Populism and Femicide in Turkey

Photo by Begüm Zorlu

by Balki Begumhan Bayhan & Begüm Zorlu

Pınar Gültekin, a 27-year-old student murdered by her ex-partner in July, whose death began the #ChallengeAccepted movement on Instagram. Source: Ahval/Facebook

On 21 July 2020, 27-year old university student Pınar Gültekin was murdered by her ex-boyfriend, becoming another victim of Turkey’s wave of femicides. Gültekin was declared missing for six days before she was found dead, strangled to death for refusing to reconcile with her former partner.

The news of Gültekin’s murder sparked protests across the country, with women taking to the streets in more than ten cities. The largest demonstrations took place across various neighbourhoods of Istanbul, gathering thousands of people. Smaller-scale protests also took place in less-populous Turkish cities including İzmir, Edirne, Mersin and Malatya.

On more than one occasion, women protesting gender-based violence were met with violence themselves. In İzmir, police officers brutally intervened in the protest and several women were beaten. Videos from the event captured scenes of women being manhandled and dragged away by police officers. 12 were taken into custody, although they were later released.

Women in Turkey have also taken to social media to protest femicides and express support for the Istanbul Convention – an international treaty on preventing violence against women – from which the Turkish government has expressed its intention to withdraw. The social media movement has involved women sharing photos of themselves in black and white on Instagram or Twitter under the hashtags ‘#ChallengeAccepted’ and ‘#IstanbulSozlesmesiYasatir’ (the Istanbul Convention Keeps Women Alive). Although it first started to trend in Turkey after Gültekin’s murder, this movement has now spread outside the country. Millions of women have participated in this social media movement – including high-profile celebrities such as Jessica Biel and Christina Aguilera.

Since the news of the murder of Gültekin, 11 women – Bahar Özcan, Seher Fak, Mücella Demir, Süheyla Yılmaz, Derya Aslan, Emine Yanıkoğlu, Döndü and Beyza Kandur, Gönül Gökçe, Sümmeye Ateş, Şule Bilgin and an unnamed 4-year-old girl – have met a similar fate. These tragic murders are, unfortunately, in no way isolated incidents. They form part of a larger pattern that has been emerging in Turkey under the country’s increasingly authoritarian Justice and Development Party (AKP) government.

Populism Meets Anti-Gender Discourse

Under the AKP, the number of women killed by men has increased rapidly. Since 2010, more than 3,000 women have been murdered as a result of male violence, with the figure more than doubling over the years. The vast majority of these women were killed for making decisions about their own lives – breaking up with a partner or rejecting men’s advances.

The increasing rate of femicide in Turkey. Source: We Will Stop Femicide Platform

Turkey’s recent controversy around the withdrawal from the Istanbul Convention can be interpreted as a manifestation of the broader anti-gender discourse of many right-wing populist parties. Similarly, Poland’s conservative Law and Justice Party government has also been attacking the Convention, framing it as a menace to the family structure – with some of its officials arguing that it promotes ‘gay ideology.’ The debate around Turkey’s possible withdrawal began after President Recep Tayyip Erdoğan, in typical populist fashion, stated that ‘if the people want us to leave it, we’ll leave it.’ The arguments for leaving the Convention have been similar to those in Poland. In both cases they are built upon decades-old anti-feminist discourses, with advocates of withdrawal claiming that it ‘empowers LGBT+ groups’ and ‘destroys families.’

As part of the AKP’s polarising strategies against political opposition, the party’s officials have vocally criticised forms of womanhood that do not fit into the roles envisaged by their conservative understanding of the family structure. With increasing emphasis on women’s traditional roles, in 2011 the Ministry of Women and Family Affairs was rebranded to remove reference to women, becoming the Ministry of Family and Social Policies. In the past, AKP officials and Erdoğan himself have repeatedly made discriminatory statements against women. For instance, the president has been quoted saying that ‘women are not equal to men’ and called for women to have ‘at least three children.’

The Way Forward

The government’s attempt to turn the Istanbul Convention into a wedge issue has backfired. There is no clear segment of society against it, and according to an opinion poll by Turkey Report only 8.8 percent of the population want to withdraw, and 51.7 percent are not even aware of its contents.

While the number of femicides has steadily increased, the Turkish government has failed to implement measures to protect women or introduce any reforms to tackle gender inequality. According to the Judicial Records statistics in 2019, most of the complaints made by women of sexual and physical violence do not result in a prosecution. This year, Turkey ranked 130th out of 153 countries in the World Economic Forum’s Global Gender Gap Index. Women’s rights activists are outraged by the deteriorating situation that is worsened by the proposal to withdraw from the treaty, with many arguing that it was never properly implemented in the first place.

Mobilised by outrage and solidarity, the women’s movement has made its presence felt in the mainstream of Turkish society, through both vocal social media campaigns and a tangible presence in the streets through mass protests. Gülseren Onanç – who served as the vice president of the Republican People’s Party (CHP) and the founder of the Equality, Justice and Women Platform – has told the authors that she is administrating a new project called ‘the Voice of Women,’ which aims to empower women on social media. She, like many feminist activists in Turkey, believes that effective use of social media is crucial to create awareness of, and action on, women’s rights and equality demands.

Tensions rising in the Mediterranean: The interplay of domestic and foreign policy in Turkey

Photo by Pixabay on Pexels.com

The dangerous escalation in the Eastern Mediterranean, stemming from the disagreement over territory in the waters of the Aegean and Mediterranean, has increasingly been on the radar of scholars in Greece and Turkey, as well as international observers. The recent war of words, threats, and increased levels of military mobilization by Athens and Ankara has created fears of an armed encounter. Even though NATO has recently announced that the actors will “establish mechanisms for military deconfliction”, at the time of writing Greece rejected the cooperation.

How did it come to this? The current tensions can be said to be triggered by the recent alignment between Greece, Cyprus, Israel which indicated their willingness to cooperate on exploiting natural resources in the eastern Mediterranean. Regional cooperation resulted in the establishment of Eastern Mediterranean Gas Forum last year which also included Italy, Egypt, Jordan, and the Palestinian Authority.

The exclusion of Turkey from this alignment resulted in the government of Recep Tayyip Erdoğan beginning to carry out its search for natural resources in waters where jurisdiction is contested. Confrontation intensified in November 2019, when Turkey signed a controversial maritime accord with Libya’s government which was viewed illegal by Greece. In February, even when Turkey’s insistence on continuing its drilling activities resulted in minor sanctions from the EU, Turkey did not back down. Greece and Egypt recently concluded a bilateral demarcation treaty of their maritime territories in the eastern Mediterranean which infuriated Turkey.

The tensions between Greece and Turkey were intensifying outside the Mediterranean as well. In March, Turkey opened its borders and threatened to effectively end its refugee deal with Europe by allowing refugees to enter into the European Union. Next, the transition of Hagia Sophia, a former Byzantine church and later Ottoman mosque, which had been turned into a secular museum in the early years of the Republic of Turkey, back to a mosque, was perceived as a provocation by Greece. In a recent statement, the foreign minister of Greece, Nikos Dendias, also accused Erdoğan of attempting to “implement expansionist aims.”

Populist foreign policy

It is important to underline that Turkey’s disagreement over its share of natural resources is not new. Even though natural resources were discovered in the region years ago, and Turkey has been opposing the agreements that the other parties have signed for more than ten years, the current tension demonstrates that the territorial control of the waters is not the only prime reason of the current contention. What marks this novel tension is Turkey’s increasing isolation in the regional and international arena, confrontational and threatening tone in the foreign policy along with increasing authoritarianism at home.

Even though Turkey is following a confrontational and interventionist foreign policy, mainly manifested in Turkey’s intervention in Syria and Libya, Turkish elites, and primarily Erdoğan, utilise an injustice frame to explain their international position, especially in the case of the eastern Mediterranean.  

Under a populist foreign policy, similarly to its domestic policies at home, the Justice and Development Party (AKP) has tried to forge a common identity by constructing a foreign “other”. The populist foreign policy has been concurrent with changes in political institutions which led to the domination of the president and his populism both at home and at the international level. Labelling rivals as “others” is a strategy that is frequently deployed by the ruling elites in domestic politics, since all those who challenge the government can be presented as being associated with this foreign “other” and hence be de-legitimised. This populist rhetoric in foreign policy also makes it harder to handle technical issues which also feeds into the conflict escalating tone and is an obstacle to nuanced diplomacy.

Erdoğan’s populist foreign policy is shaped by and shapes domestic politics in Turkey. Last year, hundreds were arrested in a crackdown on critics of the military offensive in Syria, called Operation Peace Spring by the Ankara. This demonstrates that those who advocate a counter-narrative to the government’s aggressive foreign policy actions risk being framed as a traitor and face imprisonment.

In this crisis, except for the Peoples’ Democratic Party (HDP), the political opposition seems to pile behind the government. There are no clear proposals for peacefully resolving Turkey’s international quarrels from the political parties with few exceptions as they are following the agenda set by the incumbent. The statements made by the nationalist opposition Good Party (İYİ Parti) even provokes further escalation as one official from the party stated: “if any threats are made to the Turkish military, whoever makes these threats must and will receive a harsher response”, thereby maintaining a militarist tone.

Throughout this crisis, although the main opposition, the Republican People’s Party (CHP) claims to be a part of the social-democratic left tradition in Turkey, the party has failed to live up to the legacy of İsmail Cem who was Turkey’s foreign minister under the similarly aligned Democratic Left Party (DSP) in the 1990s. Cem, a successful diplomat, was able to disentangle domestic and international rhetoric, thereby ultimately establishing good personal relations with his Greek counterpart, George Papandreou.

Today the CHP is divided in its attitude. The spokesperson for the CHP has expressed support for the government’s policy by underlining that Turkey “should not take a step back” even though he acknowledges the need for a diplomatic resolution. Another CHP MP has underlined for example that “Turkey is a great state and will not comply as it did not in history.” However, there are other voices from the CHP like the Deputy Chairman Ünal Çeviköz who has been calling for the prioritisation of a peaceful resolution and provides diplomatic analysis on the framework. Çeviköz’s vision seems to be mirrored by the leader of CHP, Kılıçdaroğlu’s recent address in which he promoted a peaceful resolution by stating “both of our peoples do not want war.”

It is important to underline that Cem and Papandreou’s ability to put in place mechanisms that averted a conflict between the two states in the 1990s also demonstrate that under Turkey’s populist foreign policy, there is no room for diplomats that could act similarly. However, instead of following an approach dedicated to conflict resolution, the political opposition is not capable of making solutions heard and from time to time supports the incumbent in its confrontational tone.

Way ahead

Many of the analyses seem to forget that the global pandemic and the climate crisis is continuing and that there is a need for further cooperation rather than animosity between states. Accounts of energy or power politics also miss the environmental consequences of the quest to acquire natural resources. The utilisation of refugees as bargaining chips, the increasing militarisation in the public sphere are also perilous in the way ahead. 

In a time where such tensions are rising, international and regional assistance is needed more than ever to maintain the channels of dialogue that can prevent armed escalation. There also seems to be no consensus from the European actors on how to respond, as France is utilising a more assertive position against Turkey, with military backing and a continuous call for sanctions, while Germany’s approach involves bringing actors together. Time will show what will happen.

This article was published at Political Studies Association Blog.

Somali’nin Önde Gelen İnsan Hakkı Aktivisti ve Hekimlerinden Hawa Abdi

 

IMG_3165Bu yazı Eşitlik, Adalet, Kadın Platformu’nda yayınlanmıştır.


Somali’nin önde gelen insan hakkı aktivisti ve hekimlerinden Hawa Abdi geçtiğimiz hafta hayatını kaybetti.

Abdi, hayatını çatışma çözümüne, kadın haklarına ve ülkesinde binlerce insanın hayatını kurtarmaya adamıştı.

Somali’nin ilk kadın jinekoloğu

abdi

Hawa Abdi 1947 yılında Mogadişu’da doğdu. Abdi’nin annesi o daha çocukken vefat ettiği için ailenin en büyük çocuğu olarak dört kız kardeşini büyütme ve aile işleriyle ilgilenme görevini üstlendi. Babası, o dönemde Mogadişu limanında çalışıyordu.

Dr. Abdi, 1964 yılında Sovyetler Birliği Kadın Komitesi’nden burs aldı ve Kiev’de tıp okudu. 1971 yılında mezun olduğunda Somali’nin ilk kadın jinekoloğu oldu.

Ertesi yıl Mogadişu’nun yeni açılan Somali Ulusal Üniversitesi’nde hukuk çalışmalarına başladı. Sabahları tıp pratiği yapıyor ve boş zamanlarında hukuk diploması için çalışıyordu. Birkaç yıl sonra hukuk bölümünden de mezun oldu.

Dr. Abdi 1983 yılında ailesinin Somali’deki topraklarında bir klinik açtı ve orada sağlık hizmetlerine erişimi olmayan kadın ve çocuklara ücretsiz sağlık hizmeti sağlamaya başladı. Somali’de 1990’lı yıllarda yükselen ve kıtlığa yol açan çatışma süreci, ülkede bugün de devam eden şiddet ve yönetimsizliği hakim kılmıştı. 1991 yılında çatışma yoğunlaştığında o topraklarda, ülke içinde yerinden edilmiş kişiler için devasa bir kamp kurdu. Vital Voices’ın alıntıladığı gibi Dr. Hawa, çatışmadan kaçan binlerce insanı memnuniyetle karşıladı. Planlanmadan ve çok hızlı gelişen bir süreçte onun tek odalı kliniği bir hastane, okul ve ülke içinde yerinden edilmiş kişilerin sığınabileceği bir kampa dönüştü.

 

Dirençli bir barış ve kadın hakları savunucusu

Abdi’nin hayatı hakkında 2013 yılında hazırlanan Vital Voices videosu

 

Ailesinin ve kendisinin imkanları olmasına rağmen Dr. Abdi Somali’yi terk etmedi ve mücadele etmeye devam etti. Kurduğu Dr. Hawa Abdi Vakfı (DHAF) ile birlikte kadınların eğitimi ve hakları için de yıllarca çabaladı. 2012 yılına gelindiğinde, arazisi çoğu kadın ve çocuk olan 90.000’den fazla mülteciye ev sahipliği yapıyordu. İlkokul, lise, topluluk tarım projesi ve kadın eğitim merkezi de barındırıyordu.

Dr. Abdi 2010 yılında Hizbul İslam militanları tarafından hastanesinin ele geçirildiği, ve hemşireleri ile birlikte rehin alındığı anda bile mücadele etmekten vazgeçmedi[1]. Atlantic dergisinden Eliza Griswold’un anlattığı gibi Dr. Abdi, sırf kadın olduğu için, kadınların bu işe uygun olmadığını savunan militanlardan tarafından rehin alınmıştı. O kampı kendilerine teslim etmesi istediğinde militanlara “ben kadın olabilirim ama son 20 yıldır bu ülke için çalışıyorum. Siz ülkeniz için ne yaptınız?” sorusunu yöneltti. Militanlar, hastanede değerli olan her şeyi kırıp çalsa bile geri adım atmak zorunda kaldılar. Dr. Abdi artan medya baskısı ve çatışmayı çözen argümanlarıyla onları ayrılmaya ikna etti. Daha sonra da bununla yetinmeyip  halka açık bir özür talep etti ve aldı. Daha sonra yaptığı bir açıklamada “kadınlar istikrarı sağlayabilir. Biz barış yapabiliriz” dedi.

Abdi’nin kızı Deqo Mohamed ile birlikte Yale Üniversitesi’nde konuşması. Bu videoda kaçırılma hikayesini de anlatıyor.

Dr. Abdi çatışma çözümü ve kadın haklarını birleştiren bir aktivizm yürüttü. Zaman zaman “Umut Köyü” olarak adlandırılan mekanda özerk bir yönetim ve adalet sistemi geliştirdi; topluluk üyelerin arasında arabuluculuk yaptı. Kendisinin aktardığı gibi kurduğu kurumlarda ülkesindeki kabile ve siyasi ayrımları gözetmeden herkesi içeren bir yapı sürdürebildi ve  kadına karşı şiddetin cezalandırılmasını sağladı.

Dr. Abdi, iki kızı Amina ve Deqo Mohamed’e de doktor olmaları için ilham verdi. Kızları onunla birlikte vakıf için çalıştılar ve özellikle son yıllarda anneleri ile birlikte insani yardım çalışmalarını uluslararası alana taşıdılar. 2010 yılında, bu üçlü Glamour dergisinin yılın kadını ödülünü aldı.  O dönemde ABD Dışişleri Bakanı olan Hillary Clinton, Dr. Abdi’ için “bana ilham veren türden bir kadın” demişti. Dr. Abdi ayrıca 2012 yılında Nobel Barış Ödülü’ne aday gösterildi.

women-of-the-year-1021-women-of-the-year-2010-dr-hawa-abdi_aw

Somali ve Dünya’dan mesajlar

Hawa Abdi’nin vefat haberinden sonra ülkesinde ve dünyada yüzlerce kurum ve kişi başsağlığı mesajı yayınladı. Bu mesajlarda Hawa Abdi’nin bir rol model olduğunun, umut aşıladığının ve kadın haklarını güçlendirdiğinin altı çizildi. Bir çok kişi ona minnet duyduklarını belirtti.

Somali Kadın ve İnsan Hakları Geliştirme Bakanlığı yaptığı açıklamada onu “kadın ve çocuk haklarının şiddetli bir savunucusu” olarak nitelendirdi. Hillary Clinton kızlarının onun mirasını taşıdığını belirtti.

Hawa Abdi’nin mirasının hem Somali’de hem de uluslararası alanda umudu ve direnci temsil ettiğini söylemek mümkün. Abdi’nin liderliğinde yüzlerce yerinden edilmiş aileye sağlık ve  eğitim hakkı sağlandı ve çalışmaları daha barışçıl ve eşitlikçi bir Somali umudunu hakim kıldı.

[1] Eliza Griswold’un bu yazısı Abdi’nin kaçırıldığındaki aktarımlarını içeriyor.

https://www.thedailybeast.com/terrorists-kidnap-a-hero

Kamuflaj: Otizmli Kadınların Gizli YaSamları

Eşitlik Adalet Kadın Platformu

“Sen sadece biraz utangaçsın” ya da “matematikte otizmli olamayacak kadar kötüsün” teşhis edilmeyen otizmli kadınların duyduğu pek çok şeyden biriydi. Otizm uzun süredir bir “erkek” konusu olarak düşünülmekteydi ve genellikle sosyal etkileşim üzerine odaklanan teşhis süreci geçerliydi. Biz de haftalık SES toplantımızda otizmin hep bir çocuk sorunu olarak da düşünüldüğünü hatırladık. Otizmli kadınlar neler hisseder, sorunları neler hakkında bir tartışmanın hep aksatıldığını gözlemledik.

Geçen sene Guardian gazetesinde yayınlanan bir haberde ise otizm çalışmalarında daha çok erkeklere odaklanıldığının altı çizilmişti. Yakın geçmişte, otizm spektrumunda kızlardan on kat daha fazla erkek olduğu düşünülüyordu. Fakat araştırmalar ve görünürlük durumun böyle olmadığını gösterdi. Son yıllarda otizmli kadınlar daha çok görünür olmaya başladı [1]. Kadınlarda ve kızlarda otizmin daha çok konuşulmasına neden olan anlardan biri ise iklim aktivisti Greta Thunberg’in ‘Asperger sendromunun’ olduğunu söylemesiydi [2]. Otizmi ile alay eden ve onu hedef gösterenlere bunun bir “süper güç” olduğunu söylemişti.

Instagram paylaşımılarında “aspiepower”, “neurodiverse” ve “npf” etiketleri kullanıldı ve daha çok hikaye açığa çıkmaya başladı, dayanışma ve diyalog ağları örüldü. Bunlardan biri ise New York’ta kurulan ve otizmli kadınların dayanışabileceği, “güvenli bir ev” olan Felicty House oldu. [3]

Maskeleme: Teşhis Sürecinde Zorluklar

Otizm spektrumdaki bireylerin bazıları yaşamları boyunca yardıma ve desteğe ihtiyaç duyabilirken, bazıları ilgi ve yeteneklerini kullanarak bağımsız bir yaşam kurabiliyor. İngiltere’de her 100 kişiden birinin otizmli olduğu tahmin ediliyor ve otizmli bireyler birbirinden çok ayrı ve farklı olabilselerde, genellikle “sosyal iletişim ve etkileşimde zorluk,” “tekrarlayan davranışlar, rutinler ve aktivitelerin” otizmin öne çıkan sinyalleri olabileceği kabul ediliyor. Otizmi olan kişilerin ise özel bir ilgi alanı olabiliyor ve ilgilendikleri konu hakkında “her şeyi” bilebiliyorlar.

Son yıllarda kadın ve otizm hakkında yayınlar ve farkındalık arttıkça teşhis sürecindeki zorlukların da altı çizilmeye başladı. İngiltere’nin önde gelen nörologlarından Francesca Happé, Psyche dergisinde otizmli kadınların kendi otistik olma durumlarını erkeklerden daha çok saklayabileceğinin altını çizen bir yazı kaleme aldı. Happé yazısında otizmli kadınlar ile gerçekleştirdiği mülakatlarda “maskelemenin” ana bir tema olduğunu gözlemledi.

Francesca Happé bu videoda kadınlar ve otizm konusunu da içeren genel bir sunum gerçekleştiriyor.

Doktora araştırmalarını kadın ve otizm üzerine yaptıktan sonra, birlikte çalıştığı kadınların deneyimlerini hayata geçirmek için illüstratör, Sophie Standing ile birlikte çalışan Dr. Sarah Bargiela, “Kamuflaj: Otizmli Kadınların Gizli Yaşamları” isimli bir çizgi roman yayınladı. Bargiela kitabında, teşhis edilme sürecinin neden uzun sürdüğünü ve kadınların neden “uyumlu olmaya” çalıştıklarını anlattı. Kitap otizmli kadınlarda uyumlu olmak ile birlikte gelen yalnızlığın yetişkin olduklarında onların nasıl etkilediğini gösterdi. Ayrıca, kendilerini kucaklamayı, topluluklarını genişletmeyi nasıl öğrendiklerini de samimi bir şekilde açığa çıkardı.

İkisinin de çalışmaları kadınların geç teşhisine ve dayanışma ağlarının önemine bakıyor. Bargiela’ya göre toplumun kız ve erkek çocuklarından beklentileri teşhis sürecini etkileyen ana meselelerden biri. Yaptığı çalışmalara göre, toplum, kız çocuklarının daha konuşkan ve iletişim kurması kolay bir şekilde davranmalarını bekliyor. Bu da, birçok otizmli kız çocuklarının akranlarının sosyal davranışlarını benimserken maskenin arkasında yaşamayı öğrendiğini gösteriyor. Bargiela’ya göre kendini saklamanın, akıl sağlığına da olumsuz etkisi oluyor ve otizmli kadınların kimlikleri konusunda güvensiz olabileceğini gösteriyor. Bu da onları depresif, yalnız ve uyumsuz hissettirebiliyor.

Francesca Happé de gerçekleştirdiği mülakatlarda otizmli kadınlardaki normal ve uyumlu olmak arzusunun varlığının altını çizip, bu yüzden de taklit, maskeleme tekniğinin kullanıldığını anlatıyor. Otizmli kız çocukları ve kadınlar okulda (ya da işyerinde) popüler buldukları bir kişiyi seçip onun kıyafetlerini, saç stilini konuşmasını hatta yürüyüşünü de taklit edebiliyor.

Bargiela gerçekleştirdiği mülakatlarında otizmli kadınların ilgi alanlarının peşinden gitmesinin onları daha huzurlu yaptığını görüyor ve kitabında da bunun altını çiziyor. Bu yüzden onların kendilerini anlaması ve tanımasının önemini vurguluyor.

Francesca Happé, Bargiela’ya benzer şekilde otizmli kişilerin değişmesi gerektiği söylemini sorunlu buluyor. Bu tarz söylemler ona göre kendini maskelemeyi ödüllendiriyor ve kendi otistik benliğinle barışık olmama durumuna vesile olabiliyor.

İkisinin de yazdıklarından çıkarabileceğimiz bir sonuç ise, eğer otizme karşı daha kapsayıcı ve pozitif bir alan açarsak, otizmli bireyler maskelerin ardına saklanmak zorunda kalmayacak. Happé’nin de altını çizdiği gibi, özellikle hayatının daha geç evresinde otizminin farkına varan kadınlar için dayanışma alanları ve başka otizmli kadınlarla tanışmak çok önemli.

[1] Son yıllarda ekranlarda otizmli karakterlerin başrolde olduğu prodüksiyonlar arttı. 2012 yılında yayınlanan Bridge (Köprü) dizisi de otizm spektrumda olduğu tahmin edilen bir kadını başrole taşımış, olumlu yorumlar almıştı. https://www.bbc.co.uk/news/disability-34995327

[2] Greta Thunberg’in annesi Melena Harman’ın son kitabı da otizm üzerine bir tartışma başlattı. Harman bu kitapta Greta’nın teşhis ve aktivizm öncesi yeme bozukluğunu, yalnızlığını ve mutsuzluğunu anlattı. Teşhis sonrası ve aktivizm ile birlikte Greta’nın pozitif değişiminin altını çizdi. 

Guardian’daki söyleşisinde ise teşhis ile birlikte rutinlerin anlaşılması ve yaratılmasının önemini anlatıyor. Stresli şeyleri bırakmanın, bağırmamanın ve sakin olmanın önemini açıklıyor.

[3] Vox dergisi Felicty House’ı anlatan bir yazı ele aldı.

Okuma ve Referans Listesi

Autistic Women & Nonbinary Network (AWN)

Camouflage: The Hidden Lives of Autistic Women 

Finding the female face of autism

Righting the gender imbalance in autism studies 

#SaveRahaf: Bir Kadının Özgürlük Mücadelesi ve Küresel Dayanışma

Geçen haftalarda Türkiye basınında çok yer almayan, ancak hem kadın hakları mücadelesi hem de baskı, şiddet ve savaştan kaçanlar için önemli bir olay yaşandı. 2000 doğumlu, henüz 18 yaşında olan Suudi Arabistan vatandaşı Rahaf Muhammed el-Kanun, ailesinden kaçmak için Kuveyt’ten bilet alarak Tayland üzerinden Avustralya’ya gitmeyi planladı. Önceden ülkesinden kaçan bazı kadınlar gibi o da Avustralya’ya iltica etmeyi hedefliyordu.

Ancak Bangkok Havalimanı’nda durduruldu ve pasaportuna Suudi Arabistanlı ve Kuveytli yetkililer tarafından el konuldu. Taylandlı yetkililerin, Rahaf’ı Kuveyt Havayolları temsilcilerine teslim edeceğinden korkuluyordu. Rahaf, hem ailesinin istismarına uğradığı hem de Müslümanlıktan çıktığı için ülkesine geri dönmek istemiyordu; öldürülme tehlikesi olduğunu söylüyordu. Kararlıydı.

Sosyal Medya Çağrısı ve #SaveRahaf Kampanyası


Pasaportu alınan Rahaf, kendini havaalanındaki otel odasına kilitledi ve Twitter üzerinden “Beni Kurtarın” mesajını paylaştı. Yüzlerce kişi bu çağrıya yanıt verdi, uluslararası bir kampanya başlattı. #SaveRahaf etiketi kısa sürede gündem oldu. Gazeteciler ve aktivistler Bangkok Havalimanı’na giderek onu destekledi.

Birleşmiş Milletler Mülteciler Yüksek Komiserliği’nin (UNHCR) geri gönderme ilkesi gereği, yaşamı tehdit altında olan sığınmacılar ülkelerine iade edilmiyor. İnsan hakları avukatı Nadthasiri Bergman, Rahaf’ın sınır dışı edilmesini engellemek için dava açtı; ancak Bangkok Ceza Mahkemesi “yeterli kanıt olmadığı” gerekçesiyle bu talebi reddetti.

Dayanışma ve BM’nin Müdahalesi


Rahaf’a en büyük desteği, mülteci hakları haberleriyle tanınan gazeteci Sophie McNeil verdi. Sophie, Rahaf’ın sesini dünyaya duyurmak için videolar çekti, sosyal medyada bilgilendirme yaptı ve BM yetkilileri gelene kadar onun otel odasında yanında bekledi.

20 saat sonra BM yetkilileri Rahaf ile görüştü. Babası ve abisinin de Bangkok’a geldiği haberini alan Rahaf, bu durumdan endişelenerek BM’nin kararını bekledi. Üç günlük bekleyişin ardından Rahaf’a mülteci statüsü verildi.

Rahaf, Kanada’ya yerleştirileceğini öğrendiğinde uçaktan attığı tweet ile “nefes aldığını” söyledi. Kanada’ya ulaştığında onu Kanada Dışişleri Bakanı Chrystia Freeland karşıladı ve “çok cesur yeni bir Kanadalı” olarak tanımladı. Rahaf, Kanada’da yaptığı ilk açıklamalarda “Dünyadaki kadınların özgürlüğünü desteklemek için çalışacağım” dedi.

Suudi Arabistan ve Kadın Hakları


Suudi Arabistan, kadın haklarının en kısıtlı olduğu ülkelerden biri. Erkekler, kadın akrabaları üzerinde karar verme yetkisine sahip. İnsan Hakları İzleme Örgütü (Human Rights Watch raporu) Suudi kadınların “ahlaki” suçlamalarla yargılanabildiğini, aileleri tarafından namus cinayeti tehdidi altında olduğunu belirtiyor.

Ayrıca Suudi erkekler, bir hükümet sitesi üzerinden kadın akrabalarının seyahatlerini kontrol edebiliyor, hatta uçuş yaptıklarında SMS bildirimi alabiliyorlar.

Benzer bir olayda, Dina Ali Lasloom adlı 24 yaşındaki bir kadın, zorla evlendirilmekten kaçarken Filipinler’de yakalanıp Suudi Arabistan’a iade edildi. Akıbeti bilinmiyor.

Kanada ve Suudi Arabistan İlişkileri


Kanada’nın Rahaf’ı kabul etmesi, iki ülke arasındaki gerilimi artırdı. Daha önce Kanada, Suudi Arabistan’daki insan hakları ihlallerini eleştirmiş ve aktivistlerin serbest bırakılmasını talep etmişti. Bu durum, Suudi Arabistan’ın Kanada büyükelçisini sınır dışı etmesine ve ticari ilişkileri kesmesine yol açmıştı.

Rahaf’ın İlham Veren Mesajı
Rahaf, sosyal medya üzerinden dayanışma çağrısı yaptı:

“Suudi Arabistan’da yaşasaydım hayallerimi gerçekleştiremeyecektim. Buraya gelerek adeta yeniden doğdum.”

Onun hikâyesi, özgürlük arayışındaki pek çok kadına ilham kaynağı olmaya devam ediyor.

Londra’da “Siyah Hayatları Önemlidir” Protestoları

This slideshow requires JavaScript.

Londra’da “Siyah Hayatları Önemlidir” Protestoları Ve “Öldürülen Siyah Kadınların Adını Söyle

George Floyd’un 25 Mayıs’ta gözaltına alınırken öldürülmesi Türkiye dahil bir çok ülkede öfke ve mobilizasyona yol açtı. Amerika Birleşik Devletleri’nin Minneapolis kentinde gerçekleşen cinayette beyaz polis memuru, silahsız, karşılık göstermeyen, onlardan durmasını isteyen ve nefes alamadığını söyleyen Floyd’un ensesine ısrarla dizini bastırarak onu öldürdü. Floyd’un öldürüldüğü anların kayıtları sosyal medya üzerinden paylaşıldı. Guardian gazetesinin başyazısı Floyd’un öldürülüşünün gaddarlığının dünyayı şoke ettiğini belirtiyordu. Bu zalimlik ve süregelen cezasızlık büyük bir öfke ile hem ABD’de hem de dünyada yeni bir “Siyah Hayatları Önemlidir” protesto dalgasını tetikledi. Eylemler Floyd’un ölümüyle tekrar tetiklense de, sona ermeyen polis şiddeti, ırkçılık, ayrımcılık ve eşitsizliğe yöneldi. Yine Guardian’ın başyazısında belirtildiği gibi İngiltere’nin farklı şehirlerinde gerçekleşen protestoların rahatsız edici gerçeklerle yüzleşme yarattığını söyledi. Çünkü ırkçılık sadece ABD’de değil İngiltere’de de hakimdi. Bir protestocunun söylediği gibi “İngiltere’nin de elleri temiz değildi.”

İngiltere’deki Eylemler

Geçtiğimiz hafta İngiltere’de gerçekleşen protestolara on binlerce kişi katıldı. Koronovirüs salgının sona ermediği ve sokağa çıkma kısıtlamalarının var olduğu bu günlerde, farklı şehirlerde ve günlerde buluşan kitleler hem Trump yönetimini hedef alarak, hem de eşitsizliğin ve ırkçılığın altını çizerek yetkililere seslendiler.

Eylemlerde öne çıkan sloganlar ve pankartlar siyah olma durumu, polis şiddeti ve kurumsal ırkçılık üzerineydi. Özellikle İngiltere’de Koronovirüs salgınında siyahların beyazlara göre daha çok hayatını kaybetmesi de pankartlara yansımıştı[2]. Eylemlere katılan bir beyaz kadın “kendimizi sürekli eğitmemiz gerek” pankartını taşıyordu ve başka bir eylemci ise beyaz üstünlüğü düşüncesine karşı mobilize olunması gerektiğini söylüyordu. Başka bir pankartta ise “ırkçılık en büyük pandemi” yazıyordu. Alanlarda “nefes alamıyorum”, “siyah hayatları önemlidir”, “polis şiddetine son” sloganları hakimdi.

Guardian’dan Tim Adams eylemcilerin pandemi zamanında riskleri yok sayarak alanlarda toplanmasını “aciliyet” ve “bitkinlik” hissinin hakimliği ile açıkladı. Onun da belirttiği gibi geçmiş adaletsizlik bugünün öfkesini şekillendiriyordu[3]. Protestolara özellikle lise ve üniversite öğrencileri tarafından katılım yoğundu. Geçtiğimiz hafta Londra’daki en büyük eylemler Amerikan Konsolosluğu’nun önünde, Hyde Park ve Westminster’da gerçekleşse de mahallerde de protestolar gerçekleşti. Bristol şehrinde 84 bin Afrikalı’nın köleleştirilmesini sağlayan Edward Colston’ın heykeli protestocular tarafından yıkıldı.

Eylemler devam ederken bir yandan da İşçi Partisi’nden vekiller ABD’deki polis şiddetine karşı İngiliz hükümetini hareket etmeye çağırdı. Uluslararası Ticaret Gölge Bakanı Emily Thornberry, Donald Trump’ın şiddeti arttıran açıklamalarından sonra İngiltere’nin Amerikan güvenlik güçlerine toplumsal olaylara müdahale araçlarını tedarik etmeye devam etmesinin “utanç verici” olacağını söyledi[4] ve hükümete harekete geçmesi için bir mektup yolladı. Bazı vekiller protestolara katılırken, son günlerde ırkçı ve taciz eden mesajlar alan İşçi Partisi’nin Brent Central vekili, Dawn Butler, ABD’ye göz yaşartıcı gaz ve plastik mermi ihracatını durdurma imza kampanyasını başlattı. Butler hem mecliste hem de sosyal medyada sistemik ırkçılığı düzeltmeden gerçek değişimin gerçekleşemeyeceğini söyledi.

Protestolar devam ederken İngiltere içindeki reform ve değişiklikler üzerine tartışma yürümeye devam etti. Meclisteki tartışmalar protestolarda da dile getiriliyordu. Eğitim sisteminin ve müfredatın değişmesi de bu taleplerden biriydi. Black Curriculum gibi eğitimde reform talep eden gruplar sömürgeciliğin yarattığı mirasın anlaşılmasının kurumsal ırkçılığı aşmak için önemli bir adım olacağını belirttiler.[5] Bu talepler “Britanyalı çocuklara İngiliz Emperyalizmi ve Sömürgeciliğinin Gerçekliklerini Öğretin” imza kampanyasına dönüştü.

“Öldürülen Siyah Kadınların Adını Söyle” ve Dünyada Artan Dayanışma

Bu sürecin öne çıkan özelliklerinden biri ise sosyal hareketler ve protestocular hem sokakta hem de sosyal ağlar üzerinden mobilize olması ve uluslararası bir dayanışma ağının örülmesiydi. Bu ağlar da gün geçtikçe büyüyor. Dünyanın her yerinden milyonlarca dayanışma mesajları paylaşıyor ve eylem taktikleri yayılıyor. Floyd’un ölümünün ardından #SayHerName (Onun Adını Söyle) etiketi de sosyal ağlarda hızla yayılmaya başladı. Farklı coğrafyalarda aynı sloganlar, görseller ve isimler haykırıldı; hayatını daha önce kaybetmiş kişilerin hikayeleri anlatılmaya başlandı. Sivil Haklar aktivisti ve akademisyen Kimberlé Crenshaw[6] ve bir sosyal harekete dönüşen “Say Her Name” uzun zamandır öldürülen siyah kadınların isimlerini ve hikayelerinin duyulması için mücadele ediyordu. Floyd’un ölümünden sonra siyah kadınların hikayelerinin unutulmaması için yeni bir hareketlenme başladı. Sandra Bland, Breonna Taylor[7], Tanisha Anderson, Michelle Cusseaux ve daha niceleri… Onların hikayeleri paylaşıldı ve onların neden “unutulduğu” tartışılmaya başlandı. Farklı eşitsizlik biçimleri üzerinden başlayan tartışmalar kadınların “Siyah Hayatları Önemlidir” hareketinde görünmezliğini sona erdirilmesi gerektiğini gösterdi.

Sosyal medya etiketleri üzerinden sanatçılar kaybedilen hayatları anmak için görseller ve çizimler paylaşıldı. Özellikle bu haftaki eylemlerde Ariel Sinha’nın Breonna Taylor illüstrasyonu, onun adını söyle etiketiyle birlikte yaygın olarak paylaşıldı ve İngiltere’deki eylemlerde de protestocular tarafından pankartlarda taşındı. ABD’de başlayan eylemlerde de Alexandria Ocasio-Cortez salgından ve polis şiddetinden korunmak için tek görsellik bir kılavuz hazırlamıştı[8]. Bu kılavuz ve içeriği İngiltere’deki protestolarda da kullanıldı.

Son olarak, geçtiğimiz iki haftada başlayan mobilizasyonda kadınlar dayanışma sağlayarak, hükümeti hesap vermeye ve değiştirmeye zorlayarak, alanlarda protesto ederek ve hikayelerin duyulmasını sağlayarak “Siyah Hayatları Önemlidir” hareketini şekillendirdi. Kadınlar ırkçılığın feminist bir konu olduğunu ve kadın dayanışmasının bu hareketteki önemini gösterdiler. Gelecek günler de bu dayanışmanın büyüyeceğini gösteriyor.

[1] Bu rapor ile ilgili Michael Bankole’nin yazısı okunabilir. https://www.independent.co.uk/voices/coronavirus-bame-deaths-phe-matt-hancock-blm-racism-a9546091.html

[2] Bu rapor ile ilgili Michael Bankole’nin yazısı okunabilir.https://www.independent.co.uk/voices/coronavirus-bame-deaths-phe-matt-hancock-blm-racism-a9546091.html

[3] ABD’den “Siyah Hayatlar Önemlidir” aktivisti Braelyn Willis ile konuşan Burak Tatari’nin mülakatı da süregelen adaletsizliğe değiniyor: https://medyascope.tv/2020/06/04/siyah-hayatlar-onemlidir-aktivisti-braelyn-willis-medyascopea-konustu-trump-iktidarinda-bircok-insan-irkciligini-cekinmeden-ortaya-koyuyor/

[4] Emily Thornberry‘nin mektubunun tam metni: https://labour.org.uk/press/emily-thornberry-demands-action-on-us-riot-control-exports/

[5]2019 yılında kurulan ve Siyah tarihinin müfredata girmesi kampanyası yürüten Black Curriculum hakkında kısa bir BBC videosu: https://www.bbc.co.uk/news/av/education-51650417/black-history-should-it-be-part-of-the-wider-curriculum

[6] Kimberlé Crenshaw ve “intersectionality” (sosyal konumlarının cinsiyetleri dışında sınıf ve etnik kökenleri tarafından da etkilenmesi görüşü) hakkında giriş niteliğinde bir mülakat https://www.vox.com/the-highlight/2019/5/20/18542843/intersectionality-conservatism-law-race-gender-discrimination

[7] Alisha Haridasani Gupta New York Times’ da neden Breonna Taylor hakkında konuşmadığımız hakkında bir yazı kaleme aldı. https://www.nytimes.com/2020/06/04/us/breonna-taylor-black-lives-matter-women.html

[8] Gözaltına alınma durumunda Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği (ACLU) yasal haklar üzerine, Teen Vogue dergisi stratejik ve etik olan documentation tekniği hakkında bir kılavuz hazırladı. Link: https://www.teenvogue.com/story/how-to-film-police-safely

Bu yazı Eşitlik Adalet Kadın Platformu’nda  yayınlanmıştır. Orijinal linke erişmek için tıklayınız.

Fotoğraflar Begüm Zorlu tarafından çekişmiştir.

Kitap Bölümü| (Book Chapter) Medya Aracılığıyla Çatışmaları Çözmek: ARTE

20170524-c-ggyzbxkaez7yr9d34d6-image.jpg

Punto24 Bağımsız Gazetecilik Platformu’nun meslekî araştırma, eğitim ve dayanışma amacıyla oluşturduğu P24 Medya Kitaplığı, yayınlarından çıkan Huzursuzluğun Takibi: Çatışmalı Dönemlerde Gazetecilik, ülkede “gerek sıcak gerekse sindirilmiş çatışmanın giderek bir norm hâline gelmekte olduğu kaygısından hareketle, böylesi dönemlerde gazeteciye düşen yükümlülükleri ve gazetecinin yaşadığı sorunları” merkezine alıyor.

Begüm Zorlu’nun yazısı, Soğuk Savaş sonrasında Almanya ile Fransa arasındaki ilişkilerin normalleşmesi amacıyla kurulan çokuluslu kültür- sanat televizyonu ARTE’nin yapısını ve oynadığı rolü inceliyor.

Kitap hakkında bilgi almak için tıklayın.

 

When Leftists Ruled the Airwaves: İsmail Cem, TRT, and a Divided Turkey

reubensilverman's avatarReuben Silverman

Milliyet021574

İsmail Cem was thirty-three in 1974, youthful and handsome, educated at the best schools in Turkey and Europe, president of the Istanbul Journalists Union and a famous columnist in his own right. He was also the author of several books on Turkish politics with a pronounced socialist-bent. He was, in short, an ideal candidate to head the Television and Radio Institution of Turkey (TRT) when the center-left Republican People’s Party (CHP) came to power, and under his leadership TRT did indeed embark on some of its most important and artistic ventures. Yet his fifteen months in office were also marked by bitter disputes, accusations and legislative maneuvering that reflected an increasingly divided society where opposing factions saw themselves as representing the popular will and their opponents as having no legitimacy at all.

CONTENTS

I. I: A History of Turkish Radio Television Underdevelopment

II. Mr.Cem Goes to Ankara

III. The “Sultan…

View original post 11,762 more words

Academia in the Age of Digital Reproduction; Or, the Journal System, Redeemed

On  the journal system of Academia.

Pablo K's avatarThe Disorder Of Things

It took at least 200 years for the novel to emerge as an expressive form after the invention of the printing press.

So said Bob Stein in an interesting roundtable on the digital university from back in April 2010. His point being that the radical transformations in human knowledge and communication practices wrought by the internet remain in their infancy. Our learning curves may be steeper but we haven’t yet begun to grapple with what the collapsing of old forms of social space means. We tweak and vary the models that we’re used to, but are generally cloistered in the paradigms of print.

When it comes to the university, and to the journal system, this has a particular resonance. Academics find themselves in a strange and contradictory position. They are highly valued for their research outputs in the sense that this is what determines their reputation and secures their jobs…

View original post 2,128 more words

The Stansted 15: Protest, Prosecution, and the Fight Against Mass Deportations

On the night of 28 March 2017, fifteen activists breached the perimeter fence at Stansted Airport, ran onto the apron, and locked themselves to a plane. The aircraft had been chartered to remove 60 people to Nigeria, Ghana, and Sierra Leone. According to the protesters, which is now known as the Stansted 15, the individuals on board were at risk of serious harm and even death if deported. That is why they needed to engage in direct action.

Their intervention delayed the flight and, in several cases, allowed passengers more time to pursue legal appeals. One man, later granted the right to remain in the UK, said that without their action, he would have missed his daughter’s birth and been deported without his (ultimately successful) case being heard.

The authorities saw it differently. In 2018, the Stansted 15 were convicted of endangering the safety of an aerodrome under section 1(2)(b) of the Aviation and Maritime Security Act 1990—a serious offence originally drafted to address terrorist threats, not peaceful protest. The law covers the unlawful and intentional disruption of aerodrome services “in such a way as to endanger or be likely to endanger” safe operations or the safety of persons.

Critics argue that the charge was grossly disproportionate and designed to intimidate campaigners. Helen Brewer, one of the convicted, described the prosecution as “an unprecedented use of terror law against peaceful protesters who acted to prevent harm,” adding that “the real crimes” were the UK government’s use of “brutal, inhumane and barely legal deportation flights.”

Deportation Flights

Mass deportations by charter flight are a largely hidden feature of the UK’s immigration system. In 2016 alone, 10,706 people were forcibly removed; one in seven of those deportations took place via secretive night-time charters.

Critics argue that as entire flights are often booked for individuals of the same nationality, this raises concerns about racial discrimination and collective punishment.

Exposing Injustice and State Repression

The Stansted 15’s case also raises broader questions about the right to protest in the UK. Articles 10 and 11 of the European Convention on Human Rights (ECHR) protect freedom of expression, assembly, and association, including peaceful demonstrations.

It also challenges the conventional moral order, recasting the state as the perpetrator and the activists as those upholding justice. As one supporter put it, the group sought to stop “the real crime being committed,” reframing civil disobedience as a moral responsibility rather than a legal transgression. Their legitimacy rests on humanitarian necessity, framing their intervention as an ethical imperative. This is a case that suggests certain circumstances compel action beyond the boundaries of the law. It also strips away the sanitised language that often surrounds state deportations, replacing it with stark descriptions like “secretive night-time charters” and “brutal, inhumane and barely legal deportation flights.” In doing so, it makes visible the structural harm usually obscured by official rhetoric.